روياي رسيدن به تو را با جان قسمت مي کنم

و روياي ديدنت را با ستاره شايد وقتي به تو ميرسم

 در خواب غفلت باشم... شايد ان

قدر جذب تو شوم که خود را گم کنم

خدا کند که بهار رسيدنش برسد
شب تولد چشمان روشنش برسد
چو گرد بر سر راهش نشسته‌ام شب و روز
به اين اميد که دستم به دامنش برسد
هزار دست پر از خواهشند و گوش به زنگ
که آن انارترين روز چيدنش برسد
چه سال‌ها که در اين دشت خوشه چين ماندم
که دست خالي شوقم به خرمنش برسد
بر اين مشام و بر اين جان چه مي‌شود يا رب
نسيمي از چمنش بويي از تنش برسد
خداي من دل چشم‌ انتظار من تا چند
به دور دست فلک بانگ شيونش برسد
چقدر بر لب اين جاده منتظر ماندن
خدا کند که از آن دور توسنش برسد

کجاست لحظه ديدار

ميان بغض، سکوتي از جنس فرياد است

بيا، که ديده، تو را آرزوي ديدار است

در تاريک روشن لحظه هاي آشفته زندگي ام

فرياد بودنت ،قفل در شاد قلبم را گشود  

و واژگان خيال رنگ حقيقت به خود گرفت

مي گويند : زندگي تعداد نفس هايي نيست که مي کشيم

بلکه تعداد لحظات خوبي است که در آن به سر مي بريم

و چه خوشبختم که با تو ، زندگي را زندگي مي کنم

به تقدس لحظه شکفتن يک گل

اي سايه زيباي من در آفتاب جانسوز زمستاني

اي گل هميشه بهارم

اي مهتاب و ستاره شب هاي تنهاييم

اي پرنده سعادت و خوشبختي

دوستت دارم

در تاريک روشن لحظه هاي آشفته زندگي ام

فرياد بودنت ،قفل در شاد قلبم را گشود  

و واژگان خيال رنگ حقيقت به خود گرفت

مي گويند : زندگي تعداد نفس هايي نيست که مي کشيم

بلکه تعداد لحظات خوبي است که در آن به سر مي بريم

و چه خوشبختم که با تو ، زندگي را زندگي مي کنم

به تقدس لحظه شکفتن يک گل

اي سايه زيباي من در آفتاب جانسوز زمستاني

اي گل هميشه بهارم

اي مهتاب و ستاره شب هاي تنهاييم

اي پرنده سعادت و خوشبختي

دوستت دارم

منتظرم سالهاست که منتظرم

ودرحسرت نگاهي سرشارازعشق فريادميکشم

درحسرت نگاهي آميخته باسکوت سکوتي رساترازفريادهاي هزاران ساله.

گويي گم شده ام وازخودم وازهمه وکسي جزدل راهنماي حسرتهايم نيست.

دلي که ميسوزد وهيچ گوشي شنواي آن نيست.دلي که ميسوزد وهيچ دوايي برايش نيست

دلي که ميسوزد و جز آه هيچ ندارد.

باچشماني پراز اشک منتظرم .

به کدام سرزمين و

کجا دنبال تو بگردم که سوزش دلم را وسردي ام را آرامشي گرم باشي.

کلبه ات کجاست ونشاني ات چيست؟  

اي سلطان دلهاي

نا آرام نشاني ات را از که بپرسم وبه که بگويم به تو محتاجم......

 86/11/29در اتاقي بدون پنجره  ساعت2:37

پنجره آغاز

دلم هواي پنجره را دارد ...

پنجره اي که هر صبح :‌آغاز من بود

پنجره قفس را باز کن

تو که ديگر نمي خواهي صبح من بي آغاز بماند

گفته اند هر آغاز را پاياني است

اما من با پنجره دريافته بودم

هر صبح طلوعي و آغازي دوباره است

و من هر صبح با نگاه به آفتابم سلام را به اتاقم مي آوردم

وتو که ديگر نمي خواهي صبح من بي سلام بماند .

آري .....

وتو .........

و تو چه مي داني پنجره آغاز من از چه حکايت دارد....

از چه .......

وبازمن در آرزوي پنجره صبح خواهم ماند....

تو مي داني پنجره را دوست دارم ....

دوست دارم .....

صبحم را بي آغاز مگذار ......

با سلام

و هميشه سلام

خدمت همه دوستان

سلامي به گرمي محفلتان

من باز آمدم اما خيلي ديرتر از آنچه که نبايد مي شد

امام حسن -عليه السّلام-:عَجَبٌ لِمَن يَتَفَکَّرُ في مَأکولِهِ وکَيفَ لا يَتَفَکَّرُ في مَعقولِهِ!؟ فيُجَنَّبُ بَطنَهُ ما يُؤذيهَ و يودِعُ صَدرَهُ ما يُرديهِ.

شگفتا از کسي که درباره خوراکش مي انديشد، چگونه است که درباره عقايدش نمي انديشد!؟ در نتيجه شکمش را از آنچه آزارش مي دهد، دور نگه مي دارد، ولي دلش را به چيزهايي مي سپارد، که به خواريش مي کشاند.

بحارالأنوار، ج1ص218